Een blog over vrijheid, vrij zijn en ruimte in 't dagelijks leven.
Een verzameling verhalen, meningen, overpeinzingen, mooie gedichten, citaten en beelden die 't thema raken. Als inspiratiebron om dagelijks vrijheid te ervaren!
Dit fantastisch mooie beeld 'Freedom' van Zenos Frudakis en de onderstaande uitspraak werden door 'n vriendin van mij op mijn prikbord op Facebook geplaatst en kunnen natuurlijk niet ontbreken op dit blog. Dank Kitty!
Op de site van de beeldhouwer http://zenosfrudakis.com/sculptures/public/Freedom.html zie je ook de details van de wand. Het doorklikken waard!
"The moment you can visualize being free from the things that hold you back, you have indeed begun to set yourself free."
Terwijl ik net 'n peer sta te eten, gaan mijn gedachten naar de man die mij afgelopen zaterdag in de supermarkt aansprak. "Weet u wanneer je deze kunt eten", vroeg hij, terwijl hij naar de peren wees. Ik weet niet of ik verbaasd gekeken heb - hopelijk niet te - want 'n peer is volgens mij toch wel 'n fruitsoort waar iedereen de gebruiksaanwijzing van kent. Dus niet! En zo te zien was 't ook echt 'n serieuze vraag (geen flauwe flirt ofzo). Gelukkig had ik wel snel 'n antwoord klaar. Het gebeurt namelijk ook weleens dat ik dan van verbazing niet gelijk de juiste woorden voorhanden heb, maar dat viel mee dit keer: "Dat hangt er vanaf", zei ik. "Als u van iets zachter fruit houdt, moet u een paar dagen wachten, anders kunt u ze gelijk eten." Hij keek nog even bedachtzaam of hij ze ook in zijn karretje zou laden. Het werd echter: "Nee ik durf 't toch niet." Ik nog van: "Dan koopt u er toch eentje. Dan kunt zich ook geen grote buil vallen...." Maar hij liep al weg - hoofdschuddend.
Toch jammer dat hij 't niet aandurfde. En wat algemener: waarom blijven de meeste mensen toch 't liefst binnen hun comfortzone? Ik verbaas me er iedere keer weer over, ook als ik 't zelf doe overigens. Wat voor leuks, lekkers, enzovoort missen we toch allemaal. Vooral omdat het leven - volgens mij - pas echt begint aan het einde van de comfortzone. Daar ligt de verrijking!
Je kent dat vast wel. Is 't niet uit eigen ervaring, dan is 't wel uit je omgeving. Iemand geeft spontaan een compliment, cadeau of bedankje en krijgt als reactie: 'Oh die heb ik al jaren, was een uitverkoopje, kostte geen moeite, er was genoeg, ...' en zo zijn er nog talrijke te bedenken. Jarenlang heb ik me er ook schuldig aan gemaakt. Me niet realiserend dat ik met dit soort opmerkingen (het compliment of cadeau van) de ander niet serieus nam en er ook niet voluit van kon genieten omdat ik het niet binnen liet komen. Gemiste kans(en)!
Omdat het afgelopen jaar mijn inkomsten slinkten - en ik daardoor minder te besteden had - heb ik 'n goede cursus 'Leren ontvangen' gehad. Mensen gingen me trakteren. Niet dat ze dat daarvoor nooit deden, maar ik stond er eerder minder voor open of was er altijd als de kippen bij om ze iets terug te geven. 'Want als ik dat niet deed, dan voelde ik me SCHULDIG en niet zo'n beetje ook. Stel je voor dat 't maar enigszins uit balans was.'
En waarom ik nu juist deze week dit stuk schrijf? Ik zag dat Nel van de http://deberghut.com op hun blog de tien mooiste indrukken van afgelopen seizoen aan het verzamelen is. Ik weet niet of de Inspiratieweek in haar rijtje voorkomt - hij staat in ieder geval wel heel erg hoog genoteerd in die van mij. Het was namelijk 't examen van mijn 'cursus'. Doordat ik een week lang in staat was om vrij te ontvangen, kon ik eindeloos genieten van wat Nel, Hans en de andere medewerkers en gasten me 'vrij en gratis' gaven. En voel ik mij nu op mijn beurt vrij om te geven - zonder dat 't moet (van mezelf of wie dan ook).
Bij deze dus: voor jullie - uit 't diepst van mijn hart!
Als ik in een museum ben, of op een andere plek waar kunst tentoongesteld is, geniet ik. Vooral als het gaat om moderne kunst. Niet dat ik alles mooi vind, maar ik word vooral geraakt door het lef. Lef omdat de kunstenaar 't ogenschijnlijk gewoon durft om in alle vrijheid en naar zijn eigen inzicht iets te creeren en dat te exposeren. Of dat nu een vloer van pindakaas is, een schilderij met 'willekeurig' geplaatste penseelstreken of .... Ik geniet ook als bezoekers dan roepen, 'dat is geen kunst, dat kan ik ook.' Waarop ik dan altijd vraag: waarom hang of sta 'jij' hier dan niet als 't zo makkelijk is?
Dat 't niet zo makkelijk is, kon ik uiteraard wel raden maar werd afgelopen zondagavond door Erik van Lieshout (in programma Zomergasten) nog eens uitgebreid belicht.
Ook in 't creatieproces van de kunstenaar draait 't om jezelf zijn en de eigen authenciteit vinden. En zoals hij aangaf: in zijn geval door alles van anderen uit te proberen, totdat hij zijn eigen authentieke ding gevonden had (of misschien soms nog wel: heeft).
Waarin hij benadrukte dat je als kunstenaar een vrije rol hebt in de samenleving. Maar vreemd genoeg: als 't erop aankomt - juist in moeilijke periodes als kunstenaars nieuw licht op de zaak kunnen werpen - niet serieus genomen wordt en de rol van hofnar blijkt te hebben.
Toch opmerkelijk dat je als er niets aan de hand is je tot allerlei verrassende creaties en inzichten mag komen, omdat 't dan kennelijk geen kwaad kan? En dat als 't moeilijk is je vooral niet te gek mag doen! Dat we daardoor misschien op den duur allemaal 'hangen' doet er kennelijk niet toe...
Dagelijks vrijheid ervaren, is authentiek zijn en je kwetsbaar op durven stellen. Zijn wie je bent. Al je talenten en minder mooie kanten laten zien - zonder schuld of schaamte (uiteraard met respect voor de ander). Het leven leven zoals jij graag wilt, ook al zwem je tegen de stroom in en voldoe je niet aan alle 'opgelegde' regels en veronderstelde normen. Want alleen dan kun je volgens mij voluit leven en geluk ervaren. Vandaag kwam er op Twitter een filmpje voorbij dat op fantastische manier de Kracht van Kwetsbaarheid vertolkt. Wat mij betreft een absolute 'must see' en daarom deel ik dit graag.
Al enkele jaren ligt het boek Een werkweek van 4 uur (Timothy Ferriss) me aan te staren vanuit de boekenkast. En regelmatig was 't - alleen al vanwege de titel - onderwerp van gesprek tijdens etentjes: 'hoe fantastisch zou 't zijn...?'
Op de een of andere manier ben ik er nooit toegekomen om 't te pakken en te gaan lezen. Tot afgelopen zondag. Nu ambieer ik geen webwinkel zoals de schrijver, en ben ik van mening dat als je 'n baan hebt die je echt leuk vindt, je sowieso weinig uren werkt - ook al doet mijn bedrijfsnaam (Dagelijks Werk) anders vermoeden, maar dat terzijde. Het boek boeit! En het is een mooi staaltje van Het Nieuwe Werken. Voor het thema vrijheid is uiteraard een belangrijke rol weggelegd. Het vraagt namelijk om lef en vertrouwen om als 'baas' medewerkers vrijheid te geven en ze zelf eigen werktijden, werkplek en werkwijze te laten kiezen, met eigen ideeen en beslissingen te laten komen, en een totaal nieuw speelveld te creeren. Voor medewerkers is 't minstens zo spannend. Zij mogen en 'moeten' ineens op tal van fronten de vrijheid nemen.
Zowel voor 'bazen' als medewerkers rijzen de vragen: Durven ze dat? Werken ze zo prettig en goed? En zijn ze er uberhaupt toe in staat? Want hoe ga je op een goede manier met deze vrijheid om zodat je je er 'senang' bij voelt? Dat is iets wat niet iedereen heeft meegekregen, in getraind is. Of extremer nog: wellicht is afgeleerd. En daar begint 't misschien wel mee. Dat iedereen (weer) leert zijn eigen mogelijke vrijheid, ruimte en verantwoordelijkheid te geven en nemen. Een uitdaging op zich, een van de vele overigens die Het Nieuwe Werken met zich meebrengt - of je dit nu 4 of 40 uur per week wil doen.
Regelmatig ben ik te vinden op 'n vloer om de 5Ritmes® van Gabrielle Roth te dansen. Voor niet ingewijden 'n kleine uitleg: bij de vijf ritmes volgen vloeiend (volgend), staccato (leidend), chaos (los), lyrisch (licht) en stilte (rust) elkaar op en vormen samen een wave om ontspanning, innerlijke balans en beweging te vinden. Terwijl zeer uiteenlopende en bij de ritmes passende muziek langskomt.
Het dansen is voor mij keer op keer weer 'n totaal andere en bijzondere ervaring. In de zaal speelt ruimte een grote rol. Met name op de bijeenkomsten waar 't flink druk is en 't ook druk voelt. Dat ervaar ik vooral als ik assisteer en (i.v.m. de kassa) als laatste naar binnen ga. Het is dan altijd even zoeken naar ruimte. In mijn hoofd en mijn lijf om 't ritme op te pakken. Maar ook letterlijk om 'n lege plek te vinden en/of te creeren. Zeker als iedereen die al ruimschoots en uitbundig heeft ingenomen.
Op die avonden geniet ik daarom extra als we tijdens het eerste ritme worden uitgenodigd onze voeten te bewegen naar de plekken die leeg zijn. Het is iedere keer weer verbazingwekkend om te zien en te ervaren wat een enorme hoeveelheid ruimte er eenvoudigweg aanwezig is. Vooral als iedereen deze stappen geconcentreerd zet. Verslapt de aandacht ook maar 'n klein beetje dan vinden gelijk her en der 'botsingen' en 'opstoppingen' plaats. Het gaat daadwerkelijk minder vloeiend. Iets dat ik overigens minstens zo interessant vind. Want het roept gelijk 'n vraag op: hoe zou 't leven er uit zien als mensen altijd bewust 'de ruimte dansen'? Als was 't maar 'n klein beetje meer. Waar ze ook zijn en bij wat ze ook doen!
Soms kan ik eindeloos nadenken of iets goed is, slim, gepast, op tijd, enzovoort. En me druk maken over wat (bepaalde) mensen daar misschien van zullen denken. Net zolang totdat ik gek word van mezelf en als 't ware zit opgesloten in mijn eigen systeem.
Gelukkig gebeurt het ook vaak - steeds vaker - dat ik gewoon doe - intuitief. Waarom? Ik weet 't niet - in ieder geval denk ik er dan niet bewust bij na! Van de week toen ik deze blogpagina aan het maken was en op de achtergrond met klaprozen klikte, was zo'n moment. Pas toen het ontwerp klaar was en ik dit van 'n afstand bekeek, dacht ik: 'mooi een klaproos is kwetsbaar, vrijheid is kwetsbaar en ook ik ga me kwetsbaar opstellen!'
Een vriendin van mij - getriggerd door mijn uitleg - ging de eigenschappen en betekenis van de klaproos opzoeken. Ze vond onder meer volgende: staat symbool voor de gevoelige mens, is teer en kwetsbaar, hangt slap na een regenbui, beweegt mee met de wind, en als hij goed geworteld is, komt hij altijd weer overeind bij gunstiger omstandigheden. Bovendien laat een klaproos zich niet dwingen - als je hem plukt, verwelkt hij vrijwel meteen. En klaprozen hebben een bodem nodig die in beweging is. Zolang de bodem in rust is, gebeurt er niets. Zodra de bodem wordt beroerd, ontkiemen zaadjes die hier jaren op lagen te wachten.
Treffender had ik 't zelf bijna niet kunnen verwoorden - zowel wat betreft de eigenschappen van mezelf als wat betreft de vrijheid, zoals ik die waarneem en beleef.
En dat alleen maar door vrij en intuitief te kiezen - zonder na te denken!
Van de week hoorde ik 'm op de radio. Juist op het moment dat ik een blog zat te lezen van iemand die ook zijn hart aan het volgen is. Toeval? Waarschijnlijk niet want als het gaat over vrijheid is wat mij betreft Gabrielle's song uit de film As it is in heaven een 'must'. Dit prachtige lied werd mij begin dit jaar aangereikt en inspireerde (en inspireert me telkens weer) echt mijn eigen weg te gaan - de hobbels en kuilen die ik tegenkom te nemen. En mijn leven voluit te leven op de manier zoals ik wens en verlang. En dat lukt steeds beter - onder meer met dank aan deze mooie inspiratiebron en degene die hem aanreikte.
Vanaf nu is 't leven van mij
Ik heb maar zo'n korte tijd op aarde
Het verlangen heeft me gebracht bij
alles wat mij ontbrak en alles dat ik vergaarde
Toch is dit de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
dat mij 'n klein stukje toonde
van de hemel die ik nooit vond
Ik wil voelen dat ik leef
Alle dagenlang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was
'k Heb mezelf nooit verloren
het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit een keuze
behalve dan de wil om te leven
Het enige dat ik wil is gelukkig worden
zijn wie ik ben
en sterk en vrij zijn
de dag uit de nacht zien opkomen
Ik ben hier en mijn leven is alleen van mij
En de hemel waarvan ik overtuigd was
bleek ergens daar te zijn
Ik wil voelen dat ik mijn leven geleefd heb,
zoals ik wil
(En mocht je de film nog niet gezien hebben...ook 'n absolute aanrader)
Een blog beginnen over vrijheid is een, maar hoe vrij voel ik mij om datgene wat ik waarneem, denk en voel ook daadwerkelijk in alle vrijheid te laten zien en dus te delen. Wil ik uberhaupt wel alles kwijt? En welke invloed heeft 't op mijn Dagelijks Werk. Wat deel ik over mijn familie, vrienden, klanten, buren en andere dierbaren? Of over de mensen die ik gewoon op straat tegenkom? Laat ik me af en toe eens lekker ongegeneerd gaan of is 't toch maar beter om elders stoom af te blazen en het hier dan vervolgens goed overdacht en netjes te verwoorden? En ga ik echt bijna dagelijks over vrijheid schrijven? Zo schieten er vele vragen door mijn hoofd! Vragen waar ik nu nog geen antwoord op heb.
Een ding weet ik vandaag wel en dat is dat ik wil eindigen met een uitspraak van de filosoof Krishnamurti: "Vrijheid bestaat in het erkennen van grenzen." Grenzen die ook ik de komende tijd bij - of als gevolg van - 't schrijven over vrijheid ga tegenkomen, waarschijnlijk vooral in mezelf!
