Ruimte dansen

Regelmatig ben ik te vinden op 'n vloer om de 5Ritmes® van Gabrielle Roth te dansen. Voor niet ingewijden 'n kleine uitleg: bij de vijf ritmes volgen vloeiend (volgend), staccato (leidend), chaos (los), lyrisch (licht) en stilte (rust) elkaar op en vormen samen een wave om ontspanning, innerlijke balans en beweging te vinden. Terwijl zeer uiteenlopende en bij de ritmes passende muziek langskomt.
Het dansen is voor mij keer op keer weer 'n totaal andere en bijzondere ervaring. In de zaal speelt ruimte een grote rol. Met name op de bijeenkomsten waar 't flink druk is en 't ook druk voelt. Dat ervaar ik vooral als ik assisteer en (i.v.m. de kassa) als laatste naar binnen ga. Het is dan altijd even zoeken naar ruimte. In mijn hoofd en mijn lijf om 't ritme op te pakken. Maar ook letterlijk om 'n lege plek te vinden en/of te creeren. Zeker als iedereen die al ruimschoots en uitbundig heeft ingenomen.

Op die avonden geniet ik daarom extra als we tijdens het eerste ritme worden uitgenodigd onze voeten te bewegen naar de plekken die leeg zijn. Het is iedere keer weer verbazingwekkend om te zien en te ervaren wat een enorme hoeveelheid ruimte er eenvoudigweg aanwezig is. Vooral als iedereen deze stappen geconcentreerd zet. Verslapt de aandacht ook maar 'n klein beetje dan vinden gelijk her en der 'botsingen' en 'opstoppingen' plaats. Het gaat daadwerkelijk minder vloeiend. Iets dat ik overigens minstens zo interessant vind. Want het roept gelijk 'n vraag op: hoe zou 't leven er uit zien als mensen altijd bewust 'de ruimte dansen'? Als was 't maar 'n klein beetje meer. Waar ze ook zijn en bij wat ze ook doen!
       

Zonder na te denken

Soms kan ik eindeloos nadenken of iets goed is, slim, gepast, op tijd, enzovoort. En me druk maken over wat (bepaalde) mensen daar misschien van zullen denken. Net zolang totdat ik gek word van mezelf en als 't ware zit opgesloten in mijn eigen systeem.
Gelukkig gebeurt het ook vaak - steeds vaker - dat ik gewoon doe - intuitief. Waarom? Ik weet 't niet - in ieder geval denk ik er dan niet bewust bij na! Van de week toen ik deze blogpagina aan het maken was en op de achtergrond met klaprozen klikte, was zo'n moment. Pas toen het ontwerp klaar was en ik dit van 'n afstand bekeek, dacht ik: 'mooi een klaproos is kwetsbaar, vrijheid is kwetsbaar en ook ik ga me kwetsbaar opstellen!'
Een vriendin van mij - getriggerd door mijn uitleg - ging de eigenschappen en betekenis van de klaproos opzoeken. Ze vond onder meer volgende: staat symbool voor de gevoelige mens, is teer en kwetsbaar, hangt slap na een regenbui, beweegt mee met de wind, en als hij goed geworteld is, komt hij altijd weer overeind bij gunstiger omstandigheden. Bovendien laat een klaproos zich niet dwingen - als je hem plukt, verwelkt hij vrijwel meteen. En klaprozen hebben een bodem nodig die in beweging is. Zolang de bodem in rust is, gebeurt er niets. Zodra de bodem wordt beroerd, ontkiemen zaadjes die hier jaren op lagen te wachten.
Treffender had ik 't zelf bijna niet kunnen verwoorden - zowel wat betreft de eigenschappen van mezelf als wat betreft de vrijheid, zoals ik die waarneem en beleef.
En dat alleen maar door vrij en intuitief te kiezen - zonder na te denken!

Gabriella's song

Van de week hoorde ik 'm op de radio. Juist op het moment dat ik een blog zat te lezen van iemand die ook zijn hart aan het volgen is. Toeval? Waarschijnlijk niet want als het gaat over vrijheid is wat mij betreft Gabrielle's song uit de film As it is in heaven een 'must'. Dit prachtige lied werd mij begin dit jaar aangereikt en inspireerde (en inspireert me telkens weer) echt mijn eigen weg te gaan - de hobbels en kuilen die ik tegenkom te nemen. En mijn leven voluit te leven op de manier zoals ik wens en verlang. En dat lukt steeds beter - onder meer met dank aan deze mooie inspiratiebron en degene die hem aanreikte.



Vanaf nu is 't leven van mij
Ik heb maar zo'n korte tijd op aarde
Het verlangen heeft me gebracht bij
alles wat mij ontbrak en alles dat ik vergaarde

Toch is dit de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
dat mij 'n klein stukje toonde
van de hemel die ik nooit vond

Ik wil voelen dat ik leef
Alle dagenlang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was

'k Heb mezelf nooit verloren
het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit een keuze
behalve dan de wil om te leven

Het enige dat ik wil is gelukkig worden
zijn wie ik ben
en sterk en vrij zijn
de dag uit de nacht zien opkomen
Ik ben hier en mijn leven is alleen van mij
En de hemel waarvan ik overtuigd was
bleek ergens daar te zijn

Ik wil voelen dat ik mijn leven geleefd heb,
zoals ik wil


(En mocht je de film nog niet gezien hebben...ook 'n absolute aanrader)

Grenzen

Een blog beginnen over vrijheid is een, maar hoe vrij voel ik mij om datgene wat ik waarneem, denk en voel ook daadwerkelijk in alle vrijheid te laten zien en dus te delen. Wil ik uberhaupt wel alles kwijt? En welke invloed heeft 't op mijn Dagelijks Werk. Wat deel ik over mijn familie, vrienden, klanten, buren en andere dierbaren? Of over de mensen die ik gewoon op straat tegenkom? Laat ik me af en toe eens lekker ongegeneerd gaan of is 't toch maar beter om elders stoom af te blazen en het hier dan vervolgens goed overdacht en netjes te verwoorden? En ga ik echt bijna dagelijks over vrijheid schrijven? Zo schieten er vele vragen door mijn hoofd! Vragen waar ik nu nog geen antwoord op heb.

Een ding weet ik vandaag wel en dat is dat ik wil eindigen met een uitspraak van de filosoof Krishnamurti: "Vrijheid bestaat in het erkennen van grenzen." Grenzen die ook ik de komende tijd bij - of als gevolg van - 't schrijven over vrijheid ga tegenkomen, waarschijnlijk vooral in mezelf!