Terwijl ik net 'n peer sta te eten, gaan mijn gedachten naar de man die mij afgelopen zaterdag in de supermarkt aansprak. "Weet u wanneer je deze kunt eten", vroeg hij, terwijl hij naar de peren wees. Ik weet niet of ik verbaasd gekeken heb - hopelijk niet te - want 'n peer is volgens mij toch wel 'n fruitsoort waar iedereen de gebruiksaanwijzing van kent. Dus niet! En zo te zien was 't ook echt 'n serieuze vraag (geen flauwe flirt ofzo). Gelukkig had ik wel snel 'n antwoord klaar. Het gebeurt namelijk ook weleens dat ik dan van verbazing niet gelijk de juiste woorden voorhanden heb, maar dat viel mee dit keer: "Dat hangt er vanaf", zei ik. "Als u van iets zachter fruit houdt, moet u een paar dagen wachten, anders kunt u ze gelijk eten." Hij keek nog even bedachtzaam of hij ze ook in zijn karretje zou laden. Het werd echter: "Nee ik durf 't toch niet." Ik nog van: "Dan koopt u er toch eentje. Dan kunt zich ook geen grote buil vallen...." Maar hij liep al weg - hoofdschuddend.
Toch jammer dat hij 't niet aandurfde. En wat algemener: waarom blijven de meeste mensen toch 't liefst binnen hun comfortzone? Ik verbaas me er iedere keer weer over, ook als ik 't zelf doe overigens. Wat voor leuks, lekkers, enzovoort missen we toch allemaal. Vooral omdat het leven - volgens mij - pas echt begint aan het einde van de comfortzone. Daar ligt de verrijking!
