Als ik in een museum ben, of op een andere plek waar kunst tentoongesteld is, geniet ik. Vooral als het gaat om moderne kunst. Niet dat ik alles mooi vind, maar ik word vooral geraakt door het lef. Lef omdat de kunstenaar 't ogenschijnlijk gewoon durft om in alle vrijheid en naar zijn eigen inzicht iets te creeren en dat te exposeren. Of dat nu een vloer van pindakaas is, een schilderij met 'willekeurig' geplaatste penseelstreken of .... Ik geniet ook als bezoekers dan roepen, 'dat is geen kunst, dat kan ik ook.' Waarop ik dan altijd vraag: waarom hang of sta 'jij' hier dan niet als 't zo makkelijk is?
Dat 't niet zo makkelijk is, kon ik uiteraard wel raden maar werd afgelopen zondagavond door Erik van Lieshout (in programma Zomergasten) nog eens uitgebreid belicht.
Ook in 't creatieproces van de kunstenaar draait 't om jezelf zijn en de eigen authenciteit vinden. En zoals hij aangaf: in zijn geval door alles van anderen uit te proberen, totdat hij zijn eigen authentieke ding gevonden had (of misschien soms nog wel: heeft).
Waarin hij benadrukte dat je als kunstenaar een vrije rol hebt in de samenleving. Maar vreemd genoeg: als 't erop aankomt - juist in moeilijke periodes als kunstenaars nieuw licht op de zaak kunnen werpen - niet serieus genomen wordt en de rol van hofnar blijkt te hebben.
Toch opmerkelijk dat je als er niets aan de hand is je tot allerlei verrassende creaties en inzichten mag komen, omdat 't dan kennelijk geen kwaad kan? En dat als 't moeilijk is je vooral niet te gek mag doen! Dat we daardoor misschien op den duur allemaal 'hangen' doet er kennelijk niet toe...
